Nieświadomość Zbiorowa (Collective Unconscious). Jest to wystawa dziesięciu obiektów z pogranicza designu i sztuki. Eksponaty wchodzące w jej skład zostały zrealizowane ze stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w programie Młoda Polska. Nieświadomość zbiorowa, o której jest tu mowa została ukształtowana w toku ewolucji człowieka pod wpływem powtarzających się przez wiele pokoleń doświadczeń. Odziedziczona po przodkach jako nieświadomość instynktowna i archetypowa wyraża się w mitach, sztuce, ceremoniale religijnym, obyczajach, marzeniach sennych, a także w doświadczeniach granicznych – przeżyciach mistycznych, paranormalnych. Jest zjawiskiem wspólnym dla wszystkich kultur, ale mimo powtarzalności pewnych archetypów, w rożnych krajach i kulturach, każdy naród ma charakterystykę tylko jemu właściwą. Polska tradycja oparta jest na głębokiej więzi człowieka z naturą i zmieniającymi się porami roku, co stało się konstrukcja wystawy.
Projekt Nieświadomość Zbiorowa rozpoczął się zagłębieniem w dawne tradycje ziem polskich, a także poszukiwaniami z pogranicza mitografii, antropologii i psychologii. Odnajdywaniem form, motywów i technik, które pozwoliłyby najlepiej oddać atmosferę dawnego rytuału, jego energię i siłę oddziaływania, mówiąc jednocześnie językiem współczesnym i zrozumiałym. Wystawa skupia się na dwóch świętach– Nocy Kupały– obrzędowi życia, cielesności, bogactwa i obrzędowi Dziadów – obrzędem śmierci, szacunku do przeszłości i przodków i przypomnienia, że życie ma swój kres. Święto obchodzone było na jesieni, gdy natura przechodziła w stan uśpienia. Ekspozycja została podzielona na dwie części symbolizując umieranie i odradzanie się w odwiecznym cyklu życia.